هویت، زخمیست که نامش را «من» گذاشتهاند.
از همانجا که گفتند:
«این باش، آن نباش.»
ما پیش از شناختنِ خود
معرفی شدیم،
پیش از انتخاب
انتخابمان کردند،
و پیش از حرفزدن
برایمان گفتند
چه بگوییم
تا پذیرفته شویم.
ما نقشمان را دوست داشتیم،
نه از علاقه،
از ترسِ پارهکردنش.
هویتِ آموختهشده
خانه نبود؛
زندان بود:
دیوار از باید،
سقف از شرم،
و پنجرههایی
رو به ترس.
هر «این تو نیستی»
یک قدم ما را
از خودمان دورتر کرد
تا جایی که
سالها زنده ماندیم
بیآنکه
خودمان زندگی کرده باشیم.
ما ماسک عوض کردیم
برای همه؛
و سنگینترینش را
برای آینه نگه داشتیم.
حقیقت اما
دفن نمیماند؛
برمیگردد
در قالب افسردگی،
خشم،
یا سکوتی
بلندتر از فریاد.
شاید هویت
نه آنیست که به ما گفتند،
نه آنیست که دوام آوردیم؛
بلکه تمام چیزهاییست
که جرأت نکردیم باشیم.
هویت، همان لحظهایست که دیگر نمیخواهی از خودت پنهان شوی.
امین جالینوس زاده
